Bawół afrykański

Jak rozpoznać bawoła afrykańskiego?

Czarny i krępy, podobny do bydła: 1,7 metra w kłębie i do 900 kg wagi. Zakrzywione rogi dorosłych samców schodzą się na czole w gruby hełm, tak zwany boss. Uszy są szerokie i obrzeżone włosem, a nos zawsze wilgotny. W parkach nic go nie przypomina. Gnu jest mniejsze, ma brodę i grzywę, a jaśniejsza antylopa eland ma proste rogi. Bawół pokryty błotem to samiec, który właśnie się wytarzał, żeby chronić się przed słońcem i pasożytami.

Jak żyje bawół afrykański?

Bawół żyje w stadach liczących od kilkudziesięciu do kilkuset sztuk. Samice, młode i kilka samców pasą się nocą i wczesnym rankiem, a potem przeżuwają w cieniu. Bawół musi pić codziennie i nigdy nie oddala się zbytnio od wody i bagien. Stare samce opuszczają stado i żyją samotnie albo w małych grupkach, w wysokiej trawie nad rzekami. To ulubiona ofiara dużych stad lwów, zwłaszcza w Ruaha, a stado potrafi stawić im czoła w obronie cielęcia.

Gdzie i kiedy zobaczyć bawoła na safari?

Bawoła widać wszędzie: na objazdowym safari to zwierzę z Wielkiej Piątki, którego prawie nigdy nie przegapisz. W Tanzanii stada w kraterze Ngorongoro pasą się w biały dzień na niskiej trawie, przez cały rok. Od czerwca do października do Tarangire przychodzą tysiące bawołów, a setki gromadzą się na zalewowych równinach Nyerere. W Ruaha chodzą wtedy za nimi lwy, do sadzawek nad rzeką Wielka Ruaha.

W Kenii bawoły spędzają najgorętsze godziny na bagnach Amboseli. W Tsavo East w porze suchej setkami przychodzą pić do rzeki Galana. Nad jeziorem Nakuru, w ogrodzonym parku, przez cały rok trzymają się łąki na południowym brzegu.

W RPA bawoły z Parku Krugera żyją w centrum i na północy parku, a w Pafuri pasą się setkami. W Sabi Sand pora sucha, od maja do października, skupia je w wielkie stada. Na widok samochodu 4x4 stado podnosi głowy, długo patrzy, a potem wraca do skubania trawy. Samotnego samca obserwuj z samochodu, z dużej odległości, z włączonym silnikiem.

Czy bawół afrykański jest zagrożony?

IUCN uznaje bawoła afrykańskiego za gatunek bliski zagrożenia. Wciąż jest liczny w dużych parkach, ale zniknął z większości terenów niechronionych. Choroby bydła, w XIX wieku pomór bydła, a dziś gruźlica, wybiły całe populacje. Ogrodzenia i polowania zmniejszają jego tereny poza rezerwatami. W Tanzanii duże stada wciąż żyją w Serengeti, w Ngorongoro i w Nyerere.