Hiena cętkowana

Jak rozpoznać hienę cętkowaną?

To drapieżnik o wysokości od 70 do 90 cm w kłębie i wadze od 45 do 65 kg, a samica jest o jedną dziesiątą większa od samca. Grzbiet opada ku tyłowi: wysokie łopatki, niski zad i gruba szyja. Płowa albo szara sierść ma ciemne cętki, uszy są okrągłe, a pysk czarny. Hiena pręgowana, rzadsza i aktywna nocą, ma pionowe pręgi i grzywę na grzbiecie. Często mylony z nią likaon to pies w białe, czarne i płowe łaty, z dużymi okrągłymi uszami i białym ogonem. Nocnego śmiechu hieny cętkowanej nie pomylisz z niczym innym.

Jak żyje hiena cętkowana?

Hiena cętkowana żyje w klanach liczących do 80 osobników, w których rządzą samice: każda z nich, nawet najniżej w hierarchii, dominuje nad wszystkimi samcami. Poluje w grupie, nocą i o świcie, i sama zabija większość tego, co zjada: gnu, zebry i gazele, a resztę uzupełnia padliną. Jej szczęki, jedne z najsilniejszych wśród ssaków, miażdżą kości. Klan broni terytorium wokół nor wykopanych w ziemi, w których rodzą się młode. Lwy to jej odwieczni rywale: oba gatunki kradną sobie zdobycz, a lwy zabijają hieny, które złapią.

Gdzie i kiedy zobaczyć hienę cętkowaną na safari?

W Tanzanii hienę najlepiej widać w kraterze Ngorongoro. Duże klany polują tam w biały dzień na niskiej trawie i często dobijają gnu, zanim pojawią się lwy. Gdzie indziej wychodzi głównie nocą. Dobra pora to świt, kiedy wraca z nosem przy ziemi albo krąży wokół zdobyczy lwów. W Serengeti jest ich wiele wzdłuż trasy migracji. W Nyerere pokazuje się o zmierzchu w pobliżu obozów, a w Ruaha podczas nocnego safari.

W Kenii spotkasz ją przez cały rok w Masai Mara i w Amboseli, gdzie razem z lwami podąża za stadami. Nad jeziorem Nakuru i w Tsavo East przychodzi nocą w pobliże lodge'ów. Jej śmiech niesie się wtedy z buszu, a do namiotów zostawionych otworem potrafi wejść.

W RPA, w Parku Krugera, zobaczysz ją wczesnym rankiem przy drogach. W Sabi Sand nocą krąży wokół zdobyczy lampartów.

Czy hiena cętkowana jest zagrożona?

IUCN uznaje hienę cętkowaną za gatunek najmniejszej troski: w 2014 roku jej liczebność szacowano na 27 000 do 47 000 zwierząt. Wciąż jest liczna w dużych parkach, ale wszędzie indziej jej ubywa, bo hodowcy ją prześladują, trują i łapią w sidła. Wyprzedza ją opinia padlinożercy i złodziejki bydła. Badania w Serengeti i w Ngorongoro pokazały złożone społeczeństwo, w którym inteligencja społeczna dorównuje inteligencji naczelnych. W tych dwóch miejscach poznano ją najlepiej.