Likaon

Jak rozpoznać likaona?

To pies na długich nogach, o wysokości od 60 do 75 cm w kłębie i wadze od 20 do 25 kg w Afryce Wschodniej. Sierść w czarne, płowe i kremowe łaty jest inna u każdego zwierzęcia, a ogon kończy się na biało. Uszy są duże, okrągłe i postawione, pysk czarny i krótki. Łatwo odróżnisz go od hieny cętkowanej, cięższej, z pochyłym grzbietem i brązowymi cętkami na piaskowym tle, a także od szakala, który jest dużo mniejszy i jednolicie ubarwiony. Każda łapa ma tylko cztery palce, co zobaczysz w tropach.

Jak żyje likaon?

Żyje w sforach liczących od kilku dorosłych do około dwudziestu zwierząt. Sforą kieruje dominująca para, jedyna, która się rozmnaża, a młode karmią wszyscy, zwracając im pokarm. Likaony polują w grupie, o świcie i o zmierzchu, w długim pościgu z prędkością 60 km/h, na impale i gazele. Udaje się ponad połowa pościgów, czasem dziewięć na dziesięć. Sfora przemierza teren o powierzchni kilkuset kilometrów kwadratowych i osiada tylko przy norze, na czas wychowania młodych. Przez resztę roku ciągle się przemieszcza, dlatego spotkanie jest niepewne.

Gdzie i kiedy zobaczyć likaona na safari?

W Kenii najstabilniejsze sfory likaonów żyją na płaskowyżu Laikipia, na północ od góry Kenia. Sfory przechodzą przez równiny Ol Pejeta, a do Samburu, położonego niżej i bardziej suchego, czasem docierają. W Tsavo East i w Masai Mara likaon pojawia się tylko przejściowo i widuje się go rzadko. Najlepsza pora to pierwsza godzina dnia, na drogach otwartych równin, gdy sfora biegnie. Z nieruchomego samochodu możesz zobaczyć, jak przechodzi kilka metrów od ciebie.

W RPA poza Madikwe spotkanie jest rzadkie, a sfory tylko przechodzą. Do Sabi Sand przychodzą z Parku Krugera. W okresie, gdy sfora siedzi przy norze, przewodnicy często wiedzą, gdzie jej szukać. Najpewniejszym miejscem jest Madikwe, przez cały rok. Tamtejsi przewodnicy śledzą sfory dzień po dniu, a ty oglądasz polowanie tuż obok samochodu 4x4, o świcie i o zmierzchu.

Czy likaon jest zagrożony?

Od 1990 roku IUCN uznaje likaona za gatunek zagrożony. W Afryce zostało około 6 600 dorosłych osobników w 39 oddzielonych od siebie populacjach, w tym mniej niż 1 500 zwierząt rozmnażających się. Krajowy spis w Kenii naliczył 865 likaonów w 2021 roku. Zagrażają mu rozdrobnienie terenów, choroby przenoszone przez psy domowe, czyli wścieklizna i nosówka, drogi i konflikty z hodowcami. Laikipia, gdzie rancza i rezerwaty sąsiadują ze sobą, to jedno z nielicznych miejsc w Afryce Wschodniej, gdzie jego liczebność się utrzymuje.