Zebra stepowa

Jak rozpoznać zebrę stepową?

To koniowaty o wysokości od 1,10 do 1,45 metra w kłębie, o ciele kucyka, w czarne pręgi na białym tle aż pod brzuchem. Uszy są krótkie i okrągłe, a sztywna grzywa przedłuża pręgi szyi. U podgatunku wschodnioafrykańskiego, zebry Granta, między czarnymi pasami często widać jaśniejsze, brązowe pręgi. Zebra Grevy'ego z północnej Kenii ma wąskie, gęste pręgi, biały brzuch i duże uszy jak u muła, a w Tanzanii nie żyje. Każda zebra ma własny wzór, a młode rozpoznają matkę po jej pręgach.

Jak żyje zebra stepowa?

Zebra stepowa żyje w haremach: ogier z kilkoma klaczami i ich źrebiętami. W porze suchej haremy łączą się w wielkie stada. Skubie wysoką, twardą trawę, którą gnu pomijają, dlatego oba gatunki wędrują razem i nie konkurują ze sobą. W Serengeti za migracją podąża 250 000 zebr, a osiadłe populacje żyją we wszystkich innych parkach. Zebra musi pić codziennie i w porze suchej trzyma się blisko wody. Przed lwami i hienami, swoimi głównymi drapieżnikami, broni się kopytami i zębami, a ogier potrafi zabić hienę.

Gdzie i kiedy zobaczyć zebrę stepową na safari?

W Tanzanii zebra żyje we wszystkich parkach, licznie, i pozwala podjechać blisko. W Ngorongoro kilka tysięcy zebr miesza się z gnu na niskiej trawie krateru. Nad jeziorem Manyara pasą się na brzegu, przed flamingami. W Serengeti stada podążają za migracją, a przy przeprawach przez rzekę Mara, od lipca do października, zebry często skaczą do wody pierwsze. Do Tarangire przychodzą od czerwca do października.

W Kenii zebry żyją przez cały rok w Masai Mara, a te z migracji docierają około lipca, przed gnu. W Ol Pejeta pasą się obok zebr Grevy'ego.

W RPA, w Parku Krugera, zobaczysz je głównie na równinach w centrum, w okolicy Satary, razem z gnu. W Madikwe widać je na każdym wyjeździe, a w Pilanesberg są wszędzie, w stadach. Rano haremy piją razem, a jedno zwierzę czuwa, gdy pozostałe pochylają głowy.

Czy zebra stepowa jest zagrożona?

W 2016 roku IUCN przeniosła zebrę stepową do kategorii gatunków bliskich zagrożenia: w ciągu czternastu lat populacja spadła z 660 000 do mniej niż 500 000. Poza obszarami chronionymi poluje się na nią dla mięsa i skóry, a ogrodzenia i hodowla bydła zamykają jej szlaki. Kwagga, podgatunek z RPA, wymarła w XIX wieku. Jej głównym schronieniem pozostają wielkie parki Tanzanii, przede wszystkim Serengeti.